Foto: uit open bronnen
Onbewuste ongelijkheid in het gezin komt niet voort uit slechte bedoelingen
De kans is groot dat je dochter aanbiedt om de afwas te doen, het bed op te maken en haar eigen ontbijt te koken, maar dat je zoon, met dezelfde intelligentie, humor en mogelijkheden, liever hongerig blijft dan het fornuis aan te zetten. En terwijl je jezelf erop betrapt dat je denkt dat dit “maar typetjes” zijn, wordt het duidelijk dat het probleem niet bij de kinderen ligt. Het probleem ligt bij ons volwassenen die onze zonen en dochters onbewust opvoeden volgens verschillende normen.
De meeste moderne ouders geloven oprecht in gendergelijkheid. We vertellen onze dochters niet dat hun plaats in de keuken is en onze zonen dat huishoudelijk werk niets voor hen is. Maar de realiteit is vaak anders; we vragen eerder hulp aan degenen die al hebben bewezen dat ze het kunnen, en minder vaak aan degenen met wie het moeilijker zal zijn om mee om te gaan, meldt PureWow.
Koffie op tafel, speelgoed op de grond, sokken onder de bank en je hand gaat automatisch niet naar degene die de rommel heeft gemaakt, maar naar degene die het sneller en rustiger opruimt. Meestal de dochter.
“Soms is mama gewoon moe,” zeggen we tegen onszelf. Maar in deze kleine dingen wordt een systeem gevormd.
Waarom meisjes leren om te zorgen en jongens worden vrijgesteld van zorgen
We hebben de neiging om van meisjes te verwachten dat ze zorgzamer en attenter zijn. Aan hen wordt gevraagd om te helpen, te zorgen en te ondersteunen. Van jongens wordt eerder verwacht dat ze de beschermer of de ‘leuke metgezel’ zijn.
Het probleem is niet dat deze observaties altijd fout zijn. Meisjes tonen inderdaad vaak eerder verantwoordelijkheid en aandacht voor details. Het probleem is anders, het ontneemt jongens de kans om dezelfde vaardigheden te ontwikkelen, alleen iets later en in een ander tempo. En tegelijkertijd legt het onnodige druk op meisjes.
Onzichtbaar werk
Het gaat niet alleen om huishoudelijke taken. Er is ook emotionele arbeid, die moeilijker op te merken is maar makkelijker te vertalen.
- Wie kalmeert het kleine broertje?
- Wie luistert er als iemand verdrietig is?
- Wie onthoudt wie wat leuk vindt?
Soms wijzen we onbewust één kind, vaak een dochter, aan als de gezinsadviseur, de empathische, degene die de emoties van anderen zal “hanteren”. Beide kinderen leren deze les: de een dat het zijn rol is om voor anderen te zorgen, de ander dat er voor hem of haar gezorgd zal worden.
Gelijkheid en rechtvaardigheid – wat is het verschil?
Betekent dit dat alle kinderen op dezelfde manier moeten worden opgevoed? Niet precies.
Gedifferentieerde behandeling is niet altijd schadelijk. Kinderen willen gezien worden zoals ze zijn, met hun capaciteiten, interesses en sterke punten. Maar er is een belangrijke voorwaarde: differentiële behandeling mag geen genderstereotypen reproduceren.
Als een zoon van koken houdt, laat hem dan verantwoordelijk zijn voor het familiediner. Als de dochter van technologie houdt, vertrouw haar dan de digitale zaken van het gezin toe. Verschillende vaardigheden – ja. Verschillende verwachtingen alleen vanwege het geslacht – nee.
Kinderen zien alles
Een van de krachtigste factoren is het gedrag van de ouders zelf.
- Wie brengt kinderen naar school of naar het ziekenhuis?
- Wie plant gezinsuitjes?
- Wie onthoudt verjaardagen en schoolwerk?
Als kinderen papa “atypisch” werk zien doen dat “atypisch” is voor een man, is dat van onschatbare waarde. Een model van gelijkheid wordt niet gevormd door praten, maar door alledaagse handelingen.
Wat te doen met klusjes die je niet leuk vindt
Er zijn dingen die niemand leuk vindt, maar die toch gedaan moeten worden. En hier moet je geen compromissen sluiten. Misschien is het tijd om de liefde van je zoon voor voetbal te gebruiken om zijn eigen uniform te wassen. En ja – hij mag ook zijn eigen afwas doen. Geen uitzonderingen en geen gemaar.
Onbewuste ongelijkheid in het gezin ontstaat niet uit slechte bedoelingen. Het komt voort uit vermoeidheid, gewoonten en de wens om “gewoon geen conflicten te hebben”. Maar het zijn deze kleine beslissingen die de ideeën van kinderen over verantwoordelijkheid, zorg en rollen in de wereld vormen.
Gelijkwaardig ouderschap gaat niet over dezelfde taken. Het gaat erom dat je in gelijke mate gelooft in het potentieel van elk kind. En misschien over het soms wat langer laten liggen van de rommel, in het belang van een eerlijkere toekomst.
